തെരുവിന്റെ കോണിലെ
ഭ്രാന്തിതന് നഗ്നത
കാമിച്ചു പാഞ്ഞൊരു
നരരുടെ കാടത്തം
പകരുന്നു നിത്യം
തലമുറകള് വീണ്ടും
സിരകളില് പടര്ന്നൊരു
പാപലഹരിതന്
ഉന്മാദം നുണഞ്ഞുപോയ്
പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങള്
വളരുന്ന തലമുറ
കഴുതകളാക്കിയ
ചരിത്രമഹാത്മാക്കള് തന്
ശില്പങ്ങള് നില്ക്കുന്നു
സുതരാല് നിര്മ്മിത
വിധിയുടെ നടുവില് .
പായുന്ന കാലത്തിന്
ചുഴിയുടെ ഇരയായ
നന്മതന് സ്വപ്നങ്ങള്
ശ്രവിക്കുന്നു തന്തിരു
ചരമ ധ്വനികളും .
ഇല്ല. വരാനില്ല,
പ്രവാചകവൃന്ദങ്ങള് .
ഒരു അന്ത്യകാഹളം
മാത്രമഭയമായ്
നീളുന്നു കോടി
ജീവിത യന്ത്രങ്ങള് .
എങ്കിലും പറയുന്നു
പൂക്കുന്ന ജന്മങ്ങള്
"വയ്ക്കണം കോടാലി
നമ്മള് തന് വേരിലും ".
No comments:
Post a Comment